So far away from knowing where I'm going

Vandaag rond etenstijd stond Pim ineens in mijn huis.
Mijn ouders wisten allebei al dat hij zou komen, alleen ik niet, dus dat was een grote en leuke verrassing.
Ik kreeg bloemen, wijn, en knuffels, om me op te vrolijken.
Dat was zo fijn.
Gewoon eventjes over vanalles behalve school praten, en luisteren hoe hij dingen over computers aan m’n ouders uitlegt.
Nu is hij weer weg, en moet nog 1,5 uur rijden om thuis te komen.
Om even een paar uurtjes hier te zijn heeft hij dus 3 uur gereden.
Dat is toch lief?

dumdumtishh asked: Ik weet niet of alles goed komt. Ik hoop het wel voor je.

Lief van je. Ik hoop het ook. :)

Ik hoop dat ik voor EEN keer in m’n leven even wat geluk heb. 

Pff. Ik ben echt HEEL erg zenuwachtig.

Losse woorden en halve zinnen waaien door mijn hoofd, maar ze in logische volgorde op papier zetten lukt niet.

Het lukt me niet meer om te concentreren en stof in me op te nemen.
Nog 2 examens te gaan, en als ik ze goed maak slaag ik, maar als ik ze slecht maak zak ik, en zal ik het mezelf nooit vergeven.
MAAR HET LUKT NIET OM ALLES IN M’N HOOFD TE KRIJGEN.
Dit is allemaal niet zo handig.

Aaaaarghhh het lukt niet.
Kutexamens.

Ben Howard, trouw je met mij?